Yapıştırıcıyla birleştirilmiş bir numune çekme veya soyma testinde koptuğunda, sadece kopma kuvveti değil kopmanın nereden olduğu da önemlidir. Kopma yüzeyine bakan deneyimli bir mühendis, sorunun yapıştırıcıda mı yoksa yüzey hazırlığında mı olduğunu anlayabilir. Kopma türlerinin adlandırılması ISO 10365 standardında tanımlanmıştır.

Başlıca kopma türleri

• Adeziv kopma: Yapıştırıcı parçalardan birinin yüzeyinden tamamen ayrılmıştır. Genellikle yüzey hazırlığı sorununa işaret eder: yağ, kir, oksit, yetersiz pürüzlendirme veya astar eksikliği.
• Koheziv kopma: Kopma yapıştırıcının kendi içinden olmuştur, iki yüzeyde de yapıştırıcı kalır. Yüzeye yapışma iyidir; çoğu durumda istenen kopma türüdür.
• Malzeme (substrat) kopması: Yapıştırılan parçanın kendisi kopmuştur. Bağlantı parçadan güçlüdür.
• Karışık kopma: Yüzeyin bir bölümünde adeziv, bir bölümünde koheziv kopma. Oranları ayrı ayrı yazılır.

Neden önemli?

Kopma kuvveti sınırı geçse bile kopmanın büyük kısmı adezivse, proses sağlıklı değildir: kuvvet bu sefer yetti ama bir sonraki partide yetmeyebilir. Bu yüzden birçok şartname kuvvetle birlikte kopma türünü ve oranını da ister.

Değerlendirmede sık hatalar

1. Kopma yüzeyinin fotoğrafını çekmemek
2. Oranları gözle tahmin edip kayda geçirmemek
3. Karışık kopmayı tek bir türe yuvarlamak
4. Yüzey hazırlığı kayıtlarını test sonucuyla ilişkilendirmemek

NTB SpecPro Yapıştırma modülü kopma yüzeyinin fotoğrafından türleri ve yaklaşık oranlarını işaretler, olası nedenleri ve kontrol edilmesi gereken adımları önerir. Son değerlendirme yetkili mühendistedir.

NTB SpecPro modüllerini inceleyin →

Bu yazı genel bilgi amaçlıdır ve standart metninin yerine geçmez.